အခ်ိန္က ညေနဆည္းဆာ အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ရြာလမ္းတေလွ်ာက္ အသက္သံုးဆယ္ေလာက္ရွိေသာ အသားနီစပ္စပ္ႏွင့္ တရုတ္ကျပားပံုေပါက္ေနေသာ လူတေယာက္ ေလွ်ာက္လို႔လာသည္။ ထိုသူမွာ ၿခံတၿခံေရွ႕သို႔ေရာက္လွ်င္ ရပ္၍ ၿခံထဲသို႔လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ၿခံထဲတြင္ သံုးပင္ႏွစ္ခန္း ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေလးတလံုးရွိေနေသာ္လည္း အိမ္ေရွ႕တြင္ ၿခံစပ္ထိ စိုက္ပ်ိဳးထားသည့္ ရြက္လွပင္မ်ား၊ ကုိရန္ႀကီးပင္မ်ား၊ ဖလံေတာင္ေဝွးပင္မ်ားေၾကာင့္ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေလးမွာ အိမ္ေရွ႕ဖိနပ္ခၽြတ္၏ လည္ေပၚေနရာေလာက္သာျဖစ္၍ ေနရေလသည္။ ၿခံစည္းရိုးမွာ မဒမတိုင္ႏွင့္ ဝါးကပ္တိုင္မ်ား ကာရံထားၿပီး ၿခံတံခါးမွာမူ ဖြင့္ထားသျဖင့္ ထုိသူမွာ ၿခံဝင္းအတြင္းသို႔ေလွ်ာက္ဝင္ခဲ့ေလသည္။ ” တင္လွေရ.. ေဟ့ တင္လွ ” ၿခံထဲသို႔ လွမ္းေမွ်ာ္၍ ေခၚလိုက္ၿပီး အတန္ငယ္မွ် နားစြင့္လိုက္သည္။
အထဲမွ အသံမၾကားရသျဖင့္ ထိုသူက ထပ္၍ ေခၚျပန္သည္။ ” တင္လွေရ.. တင္လွ မရွိဘူးလား ” ” အကိုခင္ေရႊလား.. လာေလဝင္ခဲ့ေလ.. ” အထဲမွ မတင္လွ၏ အသံစာစာေလးကို ၾကားလိုက္ရလွ်င္ ခင္ေရႊဆိုသူမွာ ၿခံထဲသို႔ ဝင္လာခဲ့သည္။ ” က်မ အိမ္ေဘးမွာ အကိုေရ.. အိမ္ေဘးကိုလာ.. ၿမိဳ႕ဘာမွာလိုက္လို႔လဲ.. ” ခင္ေရႊမွာ ၿမိဳ႕ႏွင့္ ပဲ့ေထာင္ဆြဲေနသူျဖစ္ၿပီး မတင္လွမွာ ၿမိဳ႕မွ အထည္မ်ားယူကာ ရြာတြင္ ေရာင္းေနသူျဖစ္ေလသည္။ အိမ္ေရွ႕မွေန၍ ေဘးသို႔ ေကြ႕ဝင္လိုက္သည္ႏွင့္ ခင္ေရႊ မတင္လွကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ မတင္လွမွာ အိမ္ေဘးမွ ေရစင္တြင္ ေရခ်ိဳးေနသည္။ ကိုခင္ေရႊဝင္လာရာဘက္ကို တေစာင္းေပး၍ ရင္လ်ားထားေသာ ေရလဲထမီကို အေပၚအထက္ဆင္ေနရာမွ ကိုင္ကာ လည္းပင္းေဘးတို႔ကို ဂ်ီးတြန္းေနသည္။ ခင္ေရႊဘက္မွ ၾကည့္လွ်င္ မတင္လွ၏ ႏို႔တလံုးမွာ ႏို႔သီးေခါင္းမွ လြဲ၍ ႏို႔အံုတခုလံုးကို ျမင္ေနရသည္။ ခင္ေရႊ ဘာမွ မေျပာႏိုင္ေသး။ မတင္လွကို မ်က္ေတာင္မခတ္ၾကည့္ေနမိသည္။ ကေလးတေယာက္အေမ မတင္လွမွာ အပ်ိဳရံႈးေလာက္ေအာင္လွေနေၾကာင္း ခုမွ ခင္ေရႊ သတိထားမိသည္။
ေရစက္ေရေပါက္မ်ားႏွင့္ ျဖဴဝင္းေသာ အသားအရည္ေလးက ကေလးအေမမို႔ ေပ်ာ့တြဲ၍မေနပဲ ျပည့္ျပည့္တင္းတင္းေလးႏွင့္ ေဖာင္းေဖာင္းကစ္ကစ္ေလးျဖစ္ေနသည္။ မတင္လွ အသက္ကလည္း ငယ္ေသးသည္။ အခုရွိလွမွ ႏွစ္ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ထက္မပိုႏိုင္ေၾကာင္း ခင္ေရႊသိသည္။ ေရစိုထားေသာ ထမီက အသားႏွင့္ တသားတည္းကပ္ေနေတာ့ သူမ၏ ခႏၶာကိုယ္ကို အတုိင္းသား ျမင္ေနရသည္။ မတင္လွ၏ ကိုယ္လံုးမွာ ဆူဆူၿဖိဳးၿဖိဳးေဖာင္းေဖာင္းကားကား လံုးလံုးတစ္တစ္ႀကီးမဟုတ္ပဲ ငါးရံ႕ကိုယ္လံုးေလးျဖစ္သည္။ ေရစက္ေရေပါက္မ်ားႏွင့္ ျဖဴဝင္းေသာ အသားအရည္ႏွင့္ အဆီပိုမရွိပဲ သူ႔ေနရာႏွင့္သူ ေဖာင္းေဖာင္းမို႔မို႔ရွိသည္။ ေဘးတိုက္ျမင္ေနရေသာ ႏို႔တလံုးကပင္ ကေလးအေမေပမဲ့ ေပ်ာ့အိ၍မေနပဲ ပဲေပါက္စီေလးႏွယ္ ေဖြးျဖဴအု၍ တင္းေနသည္။ သူရပ္ၾကည့္ေနသည္ကို သိေပမယ့္ မတင္လွမွာ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္၍ ေရဆက္ခ်ိဳးေနသည္။ ဒါေပမယ့္ သူမမ်က္ႏွာကေတာ့ ၿပံဳးေယာင္သန္းေနေလသည္။ ကိုခင္ေရႊ၏ အၾကည့္ေတြက သူမ၏ ေအာက္ပိုင္းကိုေရာက္သြားျပန္သည္။ တေစာင္းေတြ႕ရေသာ တင္သားတြင္ ေရစိုထမီမွာ လက္ႏွစ္လံုးေလာက္ေခါက္တင္ေနၿပီး ေအာက္ဖက္မွဖင္သားႀကီးတခုလံုးမွာ ေရစိုထမီႏွင့္ကပ္လွ်က္ ျပန္႔ျပန္႔ကားကား ေဖာင္းေဖာင္းမို႔မို႔ေျပာင္တင္း ေနသည္။ ခင္ေရႊ စိတ္သာမက ပစၥည္းႀကီးပါ ေတာင္ထလာသည္။ ” ေဟ့.. အကိုခင္ေရႊ.. ဘာၾကည့္ေနတာလဲ.. ” မတင္လွက ေျပာင္စပ္စပ္မ်က္ႏွာေပးႏွင့္ လွမ္းေျပာလိုက္သည္။ ခင္ေရႊ မ်က္ႏွာႀကီး နီရဲသြားသည္။
” နင့္ကို ၾကည့္ေနတာေလ.. မျမင္ဘူးလား ” ” အဟိ.. ဘာမ်ားၾကည့္ေကာင္းလို႔လဲ.. ” သူတို႔တေတြက ဘုိးစဥ္ေဘာင္ဆက္ကတည္းက တရြာတည္းေနလာၾကေသာ ေျပာမနာဆိုမနာမ်ားျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ မတင္လွမွာ ခင္ေရႊ႕မိန္းမႏွင့္လည္း သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ခင္ေရႊက မတင္လွကို စကားမျပန္ေသးဘဲ အိမ္ေပၚသို႔ လွမ္းၾကည့္သည္။ ” ဘယ္သူမွ မရွိဘူး.. ရွင့္သူငယ္ခ်င္းက ထံုးစံအတိုင္းရြာရိုးကိုးေပါက္သြားတယ္.. ေငြခဲက အေမတို႔လာေခၚသြားတယ္.. ကဲ. ေျပာစမ္းပါအံုး.. က်မက ဘာမ်ားၾကည့္ေကာင္းလို႔လဲ.. ” ” ၾကည့္ေကာင္း မေကာင္းေတာ့ မသိဘူး.. ဒီမွာ ငါေတာ့ မေနတတ္ေတာ့ဘူး ” ကိုခင္ေရႊက ေပါင္ၾကားမွ ေထာင္ထေနေသာ သူ႔ဟာႀကီးအား ပုဆိုးေပၚမွ လက္ႏွင့္ ဆုပ္ကိုင္၍ လႈပ္ရမ္းျပလိုက္သည္။ မတင္လွမ်က္ႏွာ ရဲကနဲျဖစ္သြားသည္။ ” ကဲ.. ၾကည့္ေကာင္းရင္လဲ.. ဒီမွာၾကည့္.. ” မတင္လွက ေျပာလဲေျပာ သူမ ထမီကို စြန္ေတာင္ဆြဲ၍ သူမကိုယ္တျခမ္းကို လွပ္ျပလိုက္ေလသည္။ သူမတကယ္ပင္ အပ်ိဳရံႈးေၾကာင္း ခင္ေရႊထပ္ေလာင္းသတိျပဳလိုက္မိၿပီး ကတုန္ကယင္ျဖစ္ကာ ေရွ႕သို႔ တစံုတခုလုပ္ေတာ့မယ့္ဟန္ႏွင့္ တလွမ္းတိုးလိုက္သည္။
မတင္လွ သူမထမီကို ကပ်ာကယာျပန္ဝတ္လိုက္သည္။ ” ေတာ္ၿပီ.. ဒီေလာက္ဆို ေတာ္ၿပီ.. ” သူ႔ကို အာရံုေျပာင္းဦးမွဟု ေတြးကာ မတင္လွ စကားလမ္းေၾကာင္းေျပာင္းလိုက္သည္။ ” အကိုခင္ေရႊ ဘယ္ကလွည့္လာတာလဲ.. ” ပံုမွန္မ်က္ႏွာထားႏွင့္ ေမးလိုက္သည္။ ” ငါ အေဖတို႔အိမ္သြားမလို႔.. ပဲ့ေထာင္ နက္ျဖန္ထြက္မယ္.. ဘာမွာအံုးမလဲလို႔ ဝင္ေမးတာ ” ” ပဲ့ေထာင္ထြက္ရက္က သဘက္ခါ မဟုတ္ဘူးလား.. က်မအထည္ဖိုးေတြေတာင္ လိုက္မသိမ္းရေသးဘူး.. ” ” ၿမိဳ႕က ပို႔/ဆက္မွာ လိုင္စင္ဝင္ရမွာမို႔ မနက္ျဖန္ထြက္ရမွာ ” ” အကိုခင္ေရႊ အဘစံတို႔အိမ္သြားမွာမို႔လား.. သြားေလ.. အျပန္က်ဝင္ခဲ့ဦး.. က်မၿမိဳ႕က အထည္ဆိုင္က အပ်ိဳႀကီးေတြဆီ စာေရးေပးလိုက္မယ္.. ” ” ေအး ေအး ” ခင္ေရႊလွည့္ထြက္ၿပီးကာမွ မတင္လွဘက္သို႔ သမင္လည္ျပန္လွည့္၍ ၾကည့္မိသည္။ သူ႕ကို ၾကည့္ေနေသာ မတင္လွႏွင့္ မ်က္လံုးခ်င္းဆိုင္မိသြားသည္။ မတင္လွက သူ႔ကို ဘယ့္ႏွယ္လဲဟူေသာ မ်က္ႏွာေပးႏွင့္ ၿပံဳးျပေလေနသည္။ ခင္ေရႊ ထြက္လာခဲ့ၿပီး လမ္းမေပၚေရာက္လာသည့္တိုင္ သူ႔ေပါင္ၾကားထဲက ပစၥည္းႀကီးမွာ ျပန္မက်သြားခဲ့ေသးေခ်။ မတင္လွမွာလဲ စိတ္ထဲ အေက်နပ္ႀကီးေက်နပ္၍ က်န္ခဲ့သည္။ သူမ၏ ခႏၶာကိုယ္ေၾကာင့္ ကိုခင္ေရႊမွာ မေနႏိုင္ မထိုင္ႏိုင္ ျဖစ္သြားရၿပီ။ ဘယ္မိန္းမ မဆို ကိုယ့္ခႏၶာကို္ယ္အလွကို ဖိုသတၱဝါေတြ သေဘာက်ၾကတာကို ႏွစ္ၿခိဳက္ေက်နပ္ၾကသည္။ ထို႔ထက္ပိုတာ ရွိေသးသည္။ ကိုခင္ေရႊ႕မိန္းမက မတင္လွႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းဆိုေပမဲ့ အေျပာႀကီးသည္။
သူ႕ေယာက်္ားဘယ္ေလာက္ရိုးေၾကာင္း၊ သူကလြဲလွ်င္ က်န္တဲ့မိန္းမေတြ ဖြဲဆန္ကြဲျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒီလိုျဖစ္ေအာင္လည္း သူမက ကိုခင္ေရႊကိုထိန္းထားႏိုင္ေၾကာင္း မၾကာခဏၾကြားဝါ ေျပာဆိုေနက်ျဖစ္သည္။ မတင္လွမွာမူ သူ႕အေၾကာင္းႏွင့္သူျဖစ္သည္။ မတင္လွေယာက္်ားကေတာ့ ေပြသည္ ရႈပ္သည္။ ဘယ္မိန္းမမွ မေရွာင္သူလည္းျဖစ္သည္။ ဒီေတာ့ မတင္လွခမ်ာ အနာေပၚတုတ္က်သလိုျဖစ္ကာ ကိုခင္ေရႊ႕မိန္းမကို မေက်မခ်မ္းျဖစ္ေနရေလသည္။ အခုေတာ့ ၿပံဳးႏိုင္ေလၿပီ။ ဆိတ္ကြယ္ရာတြင္ ကိုခင္ေရႊႏွင့္ သူမႏွစ္ေယာက္ထဲေတြ႕ၿပီး အခုဆို ကိုခင္ေရႊစိတ္ထဲ သူမခႏၶာကိုယ္အား မွန္းေနမည္မွာ အေသအခ်ာျဖစ္ေၾကာင္း မတင္လွ တထစ္ခ်သိလိုက္ၿပီ။ ကိုခင္ေရႊက သူ႕ဟာႀကီးကို ကိုင္၍လႈပ္ရမ္းျပသည္ကို မတင္လွ စိတ္ကေရာက္သြားသည္။ အေပၚမွ ပုဆိုးဖံုးေနေသာ္လည္း ကိုခင္ေရႊ႕ပစၥည္းႀကီးက သိပ္မေသးလွေၾကာင္း ခန္႔မွန္းမိလိုက္သည္။ ကိုခင္ေရႊ မေနႏိုင္မထိုင္ႏို္င္ျဖစ္ၿပီး သူမကို အတင္းဆြဲ လုပ္ သြားရင္ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္မလဲလို႔ စဥ္းစားမိသည္။ ထိုသို႔ အတင္းကာေရာလုပ္လဲ မတင္လွက လိုက္ေလ်ာလိုက္ရန္သာ ဆံုးျဖတ္ထားသည္။
ေယာက္်ားျဖစ္တဲ့သူက မိန္းမေပြေတာ့ အိမ္ကမယားကို ေခ်ာင္ထိုးထားသလို ျဖစ္ေနရသည္။ မိန္းမလုပ္တဲ့သူမွာလည္း ေသြးႏွင့္ သားႏွင့္ျဖစ္သည့္အျပင္ အသက္ကလည္း အခုမွ သံုးဆယ္မေက်ာ္ေသးပဲ အရြယ္ေကာင္းတုန္းျဖစ္ရာ ဆႏၵေျဖေဖ်ာက္ဖုိ႔ေတာ့ အာသီသရွိသည္ပင္ျဖစ္သည္။ – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – သူ၏ အေဖအိမ္မွ အျပန္ခရီးတြင္ ခင္ေရႊတေယာက္ လမ္းတေလွ်ာက္ ေျခေထာက္ႏွင့္ ေျမႀကီး ထိတယ္လို႔ပင္ မထင္။ အျပန္ဝင္ခဲ့ဖို႔ မတင္လွက မွာထားသည္မဟုတ္ပါလား။ ခင္ေရႊ၏ အေတြးထဲတြင္လည္း မတင္လွ၏ ေယာက်္ားေျပာဖူးေသာ ” ကေလးေမြးတုန္းက သူ႕မိန္းမပစၥည္းကို တခ်က္ပိုခ်ဳပ္ထားသျဖင့္ အပ်ိဳတုန္းကထက္ပင္ ပိုက်ဥ္းသြားေၾကာင္း ” စကားကုိ ၾကားေယာင္ေနမိသည္။ မတင္လွ၏ ၿခံေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ခင္ေရႊေခၚမေနေတာ့ဘဲ ၿခံထဲတန္းဝင္သြားေလသည္။
အိမ္ေရွ႕သို႔ ေျခလွမ္းလိုက္သည္ႏွင့္.. ” အိမ္ေပၚတက္ခဲ့.. ကိုခင္ေရႊ.. ” ဟူေသာ မတင္လွအသံေလးထြက္ေပၚလာသည္။ ခင္ေရႊေလွခါးထစ္တြင္ ဖိနပ္ခၽြတ္၍ အိမ္ေပၚသို႔ လွမ္းတက္လိုက္လွ်င္ အိမ္အတြင္းဘက္မွ ထြက္လာေသာ မတင္လွကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ပါတိတ္ပြင့္ရိုက္ တပတ္ႏြမ္းထဘီေလးကို တင္းတင္းရင္းရင္းေလးဝတ္ထားၿပီး အေပၚမွ ရွပ္အက်ၤ ီလက္တိုေလးတထည္ကို အျပင္ထုတ္ ဝတ္ထားသည္။ မ်က္ႏွာတြင္ သနပ္ခါးရည္ႀကဲေလးကို ပါးပါးေလးလိမ္းထားၿပီး ဆံပင္ေလးကို ေနာက္တြဲေလး ထံုးထားသည္။ ကုလားထိုင္ရွိရာသို႔ လွမ္းတက္လာေသာ ကိုခင္ေရႊႏွင့္ အိမ္အတြင္းဘက္မွ ထြက္လာေသာ မတင္လွတို႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မိၾကသည္။ ” ထိုင္ေလ.. ” မတင္လွက ကုလားထိုင္ေကာ္ခံုကို ေမးေငါ့၍ ရယ္ႀကဲႀကဲႏွင့္ အေျပာ၊ ကိုခင္ေရႊက သူမ၏ စကားကို မၾကားဟန္ႏွင့္ မတင္လွ၏ လက္တဖက္ကိုလွမ္း၍ဆြဲသည္။ မတင္လွက သူမ၏ လက္ကုိ ကိုယ္အေနာက္သို႔ ရုတ္လိုက္သည့္အျပင္ ေျခတလွမ္းကိုလည္း ေနာက္သို႔ဆုတ္လိုက္သည္။
” ဘာ..လုပ္မလို႔လဲ.. ” အသံျပတ္ႏွင့္ ေမးလိုက္ေသာ္လည္း မတင္လွ၏ မ်က္ႏွာက ၿပံဳးေယာင္သန္းေနေၾကာင္း ခင္ေရႊေတြ႕လိုက္ရသည္။ သူ ၿဗံဳးကနဲ မတင္လွကို ဘာမွ ျပန္မေျပာမိ။ ပထမဆံုးေျခလွမ္း မေအာင္ျမင္လိုက္သျဖင့္ ရႈသိုးသိုးႏွင့္ ေငါင္ေငါင္ႀကီးျဖစ္သြားေသာ ကိုခင္ေရႊကို ၾကည့္ကာ မတင္လွ သေဘာေတြ႕ေနသည္။ ” ေမးေနတယ္ေလ.. ဘာလုပ္မလို႔လဲ..လို႔.. ” ေက်ာင္းသားေလးတေယာက္ကို ဆရာမကေမးေသာ ေလသံမ်ိဳးႏွင့္ အထက္စီးမွေမးသည္။ မိန္းမေတြက ဒီလိုပါပဲ..။ ” ငါေလ.. နင့္.. နင့္ကို… ” ကိုခင္ေရႊ အထစ္ထစ္အေငါ့ေငါ့ ေျပာေနပံုကို ၾကည့္ၿပီး မတင္လွ ၿပံဳးလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ သူမ မ်က္ႏွာထားကို ျပန္၍ တည္လိုက္သည္။ ” ရွင့္မွာ.. မိ္န္းမရွိတာပဲ.. ရွင့္မိန္းမဆီ ရွင္ သြားေပါ့.. ” အနီးကပ္ေတြ႕ေနေတာ့ မတင္လွ၏ ေရခ်ိဳးၿပီးစ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္ေက်ာ့ရွင္းေသာ အလွႏွင့္ ေစာေစာက သူေတြ႕ခဲ့ရသည့္ ဝတ္လစ္စလစ္နီးပါး အလွတို႔ ေပါင္းကာ သူ႔ကိုဖမ္းစားထားေလၿပီ။ သနပ္ခါးနံ႔သင္းပ်ံ႕ပ်ံ႕ေလးကလည္းထပ္ဆင့္ကာ ခင္ေရႊ႕ရင္ေတြကို တဒိန္းဒိန္းခုန္လာေစသည္။ ” တင္လွရာ နင္ကလဲ..ဟာ ” ” ဘာလုပ္မလို႔လဲ.. ရွႈင္းရွင္းေျပာေလ.. ” ” ငါ..ငါ.. ဟို..ဟို.. နမ္းခ်င္လို႔ ” ” ဟင္း.. ဟင္း.. ဒါမ်ား.. ” မတင္လွ၏ စကားမဆံုးလိုက္၊ ခင္ေရႊက သူမကုိ အတင္းဝင္ဖက္၍နမ္းသည္။ မတင္လွမွာ မရုန္းကန္သည့္အျပင္ အလုိက္သင့္ ၿငိမ္၍ခံသည္။ ကုိခင္ေရႊ၏ ကမူးရွဴးထိုးအနမ္းေတြက သူမအေပၚ အသဲအသန္ျဖစ္ေနသည္ကို ေဖာ္ျပသျဖင့္ မတင္လွမွာ ၾကည္ႏူး၍ေနသည္။ အမွန္ေတာ့ ခင္ေရႊမွာ သူ႕မိန္းမကလြဲ၍ တျခားမိန္းမမ်ားႏွင့္ ကင္းကင္းရွင္းရွင္းေနခဲ့တာျဖစ္သည္။ ဒါကို တရြာလံုးက သိသလို မတင္လွလည္းသိသည္။
သနပ္ခါးေရႀကဲေလးလိမ္းထားသည့္ မတင္လွ၏ မ်က္ႏွာအႏွံ႔နမ္းရံုမွ်မက သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုလည္း ဆြဲ၍ စုပ္သည္။ ဒီၾကားထဲ ကိုခင္ေရႊ၏ လက္ေတြက အၿငိမ္မေနပဲ မတင္လွ တကိုယ္လံုးေပၚတြင္ လႈပ္ရွားေျပးလႊားေနသည္။ ရင္သားေတြေပၚ သူ႔လက္ကေရာက္သြားေသာ မတင္လွမွာ အတြင္းမွ ေဘာ္လီအက်ၤ ီဝတ္မထားပဲ အေပၚမွ ရွပ္အက်ၤ ီလက္တိုေလးတထည္ထဲ ဝတ္ထားေၾကာင္း သိလိုက္ရသည္။ ႏို႔အံုေလးေတြကို ညွစ္နယ္ရင္း ႏို႔သီးေလးေတြကို စမ္းကာ ေခ်မြေပးသည္။ ထို႔အျပင္ လက္တဖက္ကလည္း သူမ၏ တင္သား က်စ္က်စ္ကားကားေလးကို ဆုပ္နယ္ဖ်စ္ညွစ္ေနသည္။ ကိုခင္ေရႊ၏ ေထာင္ထေနေသာ ပစၥည္းႀကီးက ပုဆိုးအတြင္းမွေန၍ မတင္လွ ဝမ္းဗုိက္တဝိုက္ကို ဟုိဒီထိုးေထာက္ေနသည္။
ဒါကို မတင္လွက မတ္တပ္ရပ္လွ်က္မွေန၍ သူမ၏ ေပါင္ေလးကို မသိမသာ ေျမ ွက္ကာ ေျမ ွာက္ကာ ႏွင့္ ကိုခင္ေရႊ႕ဟာႀကီးကို ပုတ္ပုတ္ေပးသည္။ ကိုခင္ေရႊ တရွဴးရွဴးျဖစ္လာသလို မတင္လွကိုလည္း အတင္းညွစ္၍ ဖက္ထားသည္။ မတင္လွမွာ ကိုခင္ေရႊတေယာက္ ေသြးေတြ အစြမ္းကုန္ ဆူပြက္လာၿပီျဖစ္ေၾကာင္း သိလိုက္သည္။ ” ေတာ္..ေတာ္ၿပီ.. ” မတင္လွမွာ ကိုခင္ေရႊလက္ထဲက ရုန္းထြက္လိုက္သည္။ ကိုခင္ေရႊ မလြတ္ခ်င္ လြတ္ခ်င္ျဖင့္ သူမကို လႊတ္ေပးလိုက္သည္။ ” ကဲ.. လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ၿပီးၿပီ.. ျပန္ေတာ့ေလ.. ” မ်က္ႏွာတည္တည္ေလးျဖင့္ ေျပာေနေသာ မတင္လွအား ကိုခင္ေရႊမွာ အားမလိုအားမရ ၾကည့္ေနရွာသည္။ ” ျပန္ေတာ့လို႔ ေျပာေနတယ္ေလ.. ” ” တင္လွကလဲဟာ.. ခုခ်ိန္က်မွေတာ့.. မထူးေတာ့ပါဘူး.. ငါ လုပ္ပါရေစဟာ ” ” အို.. မရဘူး.. မရဘူး.. က်မ စဥ္းစားအံုးမယ္.. အခုေတာ့ ရွင့္မိန္းမ ရွင္ ျပန္လုပ္အံုး.. ” ” တင္လွကလဲဟာ ” ” အို.. အို.. မလုပ္နဲ႔ေလ.. ” မထူးေတာ့ဘူးဆိုသည့္ သေဘာျဖင့္ ကုိခင္ေရႊက လွမ္းဆြဲသည္။ မတင္လွက ေကြ႕ပတ္ေရွာင္ဖယ္ၿပီး သူ႕ကိုတြန္းထုတ္လိုက္သည္။ ” က်မ စဥ္းစားလုိက္အံုးမယ္လို႔ ေျပာၿပီးၿပီေနာ္.. ဘယ္လိုလဲ.. အိမ္ေပၚတက္ၿပီး ေစာ္ကားတာ ရွင့္မိန္းမကို ေျပာလိုက္ရမလား.. ” ကိုခင္ေရႊ ေရွ႕ကိုမတိုးေတာ့ဘဲ မတင္လွ၏ တကိုယ္လံုကို မေက်မခ်မ္းႏွင့္ ကေလးဆိုးႀကီးလို ၾကည့္ကာ ေငါင္၍ ရပ္ေနသည္။ သူမက သူ႕ကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေပးထားၿပီးၿပီ။ မတင္လွမွာ သူ႕ကို အ႐ုပ္တ႐ုပ္ႏွယ္ ကိုင္တြယ္ ကစားေနေခ်ၿပီ။ ” ကဲ..အကိုခင္ေရႊ ျပန္ေတာ့.. ေတာ္ၾကာ ရွင့္သူငယ္ခ်င္းျပန္လာလို႔ က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ထဲ ရွိတာ ေတြ႕သြားရင္ မေကာင္းဘူး.. ” မတင္လွမွာ ပြေယာင္းထသြားေသာ သူမ၏ဆံပင္ကို လက္ႏွင့္ ျပဳျပင္ရင္း ေျပာသည္။ ကိုခင္ေရႊ သက္ျပင္းခ်ၿပီး လွည့္ထြက္သြားေတာ့ သူ႕ေက်ာျပင္ကို ၾကည့္ကာ မတင္လွ ၿပံဳးလိုက္သည္။ ေလွခါးထစ္ကို ဆင္းၿပီးကာမွ တစံုတခုကို သတိရသြားဟန္ျဖင့္ ကိုခင္ေရႊ သူမဘက္ျပန္လွည့္လိုက္သည္။ ” နင္ၿမိဳ႕ကို စာေပးလိုက္မယ္ဆို ” ” မေပးေတာ့ဘူး.. ” ေျပာၿပီး မတင္လွက အိမ္ထဲသို႔ လွည့္ဝင္သြားသည္။ ခင္ေရက သူမ၏ ဖင္ႀကီးကို အာသာငမ္းငမ္းျဖင့္ ၾကည့္ၿပီး ဖိနပ္စီး၍ ၿခံထဲသို႔ဆင္းလိုက္သည္။
ထိုအခိုက္.. ” မနက္ဖန္.. က်မ ၿမိဳ႕ကို လိုက္ခဲ့မယ္.. ” မတင္လွ၏ ခပ္တိုးတိုးအသံအား ခင္ေရႊၾကားလိုက္ရေလသည္။ ရြာႏွင့္ ၿမိဳ႕မွာ တေနကုန္သြားရေသာ ခရီးျဖစ္သည္။ ခင္ေရႊတို႔ ပဲ့ေထာင္မွာ မနက္(၇)နာရီေလာက္ ရြာကထြက္လွ်င္ ညေန(၄)နာရီေက်ာ္မွ ၿမိဳ႕ကို ေရာက္သည္။ ထံုးစံအတိုင္းဆိုလွ်င္ ေနာက္ေန႔ၿမိဳ႕မွာေနၿပီး ေနာက္တရက္မွ ရြာသို႔ျပန္ထြက္ေလ့ရွိသည္။ သို႔ရာတြင္ ယခုတေခါက္တြင္ ပို႔ဆက္လိုင္စင္ဝင္ရမည္ျဖစ္ရာ ခင္ေရႊတို႔ပဲ့ေထာင္မွာ ၿမိဳ႕တြင္ သံုးရက္ခန္႔ၾကာေအာင္ ေနရမည္ျဖစ္ေလသည္။ အမ်ားသူငါ ခရီးသည္မ်ားၾကားတြင္ မတင္လွမွာ ကိုခင္ေရႊကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ ပံုမွန္ထက္ပို၍ မဆက္ဆံေပ။ ကိုခင္ေရႊကလည္း အေျခအေနကို သံုးသပ္၍၄င္း၊ မတင္လွ၏ အရိပ္အေျခကို ၾကည့္၍၄င္း ခရီးသည္မ်ားၾကားတြင္ ပံုမွန္ထက္ပို၍ မတင္လွအား ေျပာဆိုဆက္ဆံျခင္း မျပဳမိေစရန္ သတိထားေနရေလသည္။ ဒါေပမယ့္ ကိုခင္ေရႊ၏ အၾကည့္မ်ားကေတာ့ မတင္လွဆီသို႔ မၾကာခဏဆိုသလို ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ ေရာက္သြားေလ့ရွိသည္။ ပဲ့ေထာင္ ၿမိဳ႕သို႔ဆိုက္ေသာအခါ မတင္လွမွာ သူ႕အိတ္သူပိုက္ကာ တက္သြားသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။
ခင္ေရႊစိတ္ထဲတြင္ေတာ့ မတင္လွသြားေရာက္တည္းခိုမည့္ အထည္ဆိုင္ပိုင္ရွင္အပ်ိဳႀကီးေတြအိမ္ကို သူ ေကာင္းေကာင္းသိသည္။ မတင္လွ အထည္ဖိုးရွင္းခိုင္းတိုင္း ေရာက္ေနက်ျဖစ္သည္။ မနက္ဖန္က်မွ ထိုအိမ္သုိ႔ လိုက္သြားေတာ့မည္ဟု ေတြးလိုက္မိသည္။ မတင္လွမွာ သူတို႔ပဲ့ေထာင္ျပန္ထြက္မွသာ ရြာသို႔ျပန္လိုက္ႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ ရြာတြင္က ၿမိဳ႕သို႔ထြက္ေသာေရယာဥ္မွာ ကိုခင္ေရႊတို႔ ပဲ့ေထာင္တစင္းသာရွိေလသည္။ ပဲ့ေထာင္ၿမိဳ႕သို႔ဆိုက္ၿပီးသည္ႏွင့္ ခင္ေရႊ ကုန္ပစၥည္းကိစၥမ်ားႏွင့္ အလုပ္႐ႈပ္္ေနသည္။ တနာရီေလာက္အၾကာတြင္ မတင္လွမွာ သူမ၏ အထုပ္ေလးကို ပိုက္၍ ပဲ့ေထာင္ဆီသို႔ ျပန္ေရာက္လာေလသည္။ ” အကိုခင္ေရႊ.. အကိုခင္ေရႊ.. ” ” ဟာ.. တင္လွ.. ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ” ” ဟုိ..ေလ.. အပ်ိဳႀကီးေတြ မရွိၾကဘူး.. ဘုရားဖူးထြက္သြားၾကတယ္တဲ့.. ” ခင္ေရႊသေဘာေပါက္သြားၿပီ။ မတင္လွမွာ တည္းခိုစရာမရွိျဖစ္ေနေလၿပီ။ သူ႕ရင္ထဲ ကုလားဘုရားပြဲလွည့္ေနၿပီ။ ” ပဲ့ေထာင္ထဲ ဆင္းထိုင္ေနဟာ.. ေနာက္ၿပီးမွ ငါစီစဥ္ေပးမယ္ ” ” ဟုတ္ကဲ့.. ” ” ဒါနဲ႔ နင္ ညစာစားၿပီးၿပီလား ” ” မစားရေသးဘူး.. ” ” ဆာေနမွာေပါ့ ” ကိုခင္ေရႊ၏ အၾကင္နာစကားေၾကာင့္ မတင္လွ မ်က္ခံုးတဖက္ျမင့္တက္သြားသည္။ ”
အေၾကာ္ဝယ္စားလာတယ္.. သိပ္ၿပီးမဆာေသးပါဘူး.. ” ” ေအာ္.. ေအး.. ပဲ့ေထာင္ထဲ ဆင္းေန.. ငါလာခဲ့မယ္ ” ” ဟုတ္ကဲ့.. ” မတင္လွ ပဲ့ေထာင္ထဲ ဆင္းသြားသည္။ ခင္ေရႊမွာ အလုပ္မ်ားေနရင္း စိတ္ကသိပ္ၿပီး မေျဖာင့္ခ်င္ေတာ့ေပ။ လုပ္စရာမ်ားကို ျမန္ျမန္ျဖတ္ကာ ပဲ့ေထာင္ထဲဆင္းသြားလိုက္သည္။ ” ကဲ.. လာ.. သြားမယ္ ” ” ဘယ္ကိုလဲ.. ” ” နင္ တည္းစရာအိမ္မရွိဘူးမို႔လား.. တည္းခိုခန္းကို လုိက္ပို႔မလို႔ ” ” ဟာ..ျဖစ္ပါ့မလား.. က်မ အသိတေယာက္ရွိတယ္.. အဲဒီကိုလိုက္ပို႔ပါလား.. ” ” တည္းခိုခန္းက ေကာင္းပါတယ္..ဟ.. ငါ့အသိေတြဘဲ.. ႐ႈပ္႐ႈပ္ေပြေပြေတြလဲ မရွိဘူး.. ” ” က်မ တေယာက္ထဲ တည္းရမွာ.. ” မတင္လွ ဒီစကားကို တကယ္ပဲ ေျပာတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ သူ႕ကို ေသြးတိုးစမ္းတာလားဆိုတာ ခင္ေရႊ မဆံုးျဖတ္ႏိုင္ေပ။ ဒီအခ်ိ္န္က အေရးႀကီးသည္။ မွားသြားလွ်င္ လြတ္သြားမည္။ ခင္ေရႊ ပါးစပ္နားေရာက္္မွေတာ့ အလြတ္မခံႏိုင္ေပ။ ” နင္ တေယာက္တည္းေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့.. နင္က တခန္း၊ ငါက တခန္းတည္းမွာေလ ” မတင္လွ ဘာမွမေျပာ၊ ထိုင္ရာမွ ထလိုက္လာခဲ့သည္။ တည္းခိုခန္းေရာက္ေတာ့ ကိုခင္ေရႊက အိပ္ခန္းတခန္း၊ မတင္လွက တခန္း၊ ကပ္ရက္ဌားလိုက္ၾကသည္။ တည္းခိုခန္းမွာ ႏွစ္ထပ္ျဖစ္ၿပီး အေပၚထပ္မွာ အခန္းေတြရွိၿပီး ေအာက္မွာေတာ့ ထမင္းဆိုင္ႏွင့္ စားေသာက္ဆိုင္ျဖစ္သည္။ ” ဟုိဖက္ေထာင့္မွာ ေရခ်ိဳးခန္းနဲ႔ အိမ္သာရွိတယ္.. ခဏနားၿပီး ေရခ်ိဳးလိုက္ေပါ့.. ၿပီးရင္ ထမင္းစာၾကတာေပါ့ ” ” ဟုတ္ကဲ့.. ” ႏွစ္ေယာက္စလံုး ကိုယ့္အခန္းထဲ ကိုယ္ဝင္သြားၾကသည္။ ခဏအၾကာ မတင္လွ၏အခန္းတံခါး ဖြင့္သံ ပိတ္သံၾကားလိုက္ရသည္။ ေရထြက္ခ်ိဳးတာျဖစ္ေၾကာင္း ခင္ေရႊသိလိုက္သည္။ အတန္ငယ္မွ်ၾကာလွ်င္ သူမအခန္းတံခါးကိုဖြင့္ကာ ျပန္ဝင္သြားတာၾကားလိုက္ရသည္။ ထိုအခါမွ သူထြက္ကာ ေရခ်ိဳးသည္။ ၿပီးလွ်င္ ႏွစ္ေယာက္သား ေအာက္ထပ္တြင္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ထမင္းစားၾကသည္။ ထမင္းစားၿပီး အေပၚတက္လာေသာအခါ ကိုခင္ေရႊက မတင္လွ အခန္းထဲသုိ႔လိုက္ဝင္လာေလသည္။
” ဟင္.. ကိုယ့္အခန္း ကိုယ္သြားေလ.. ” မတင္လွ မ်က္ႏွာက ၿပံဳးစစႏွင့္ျဖစ္သည္။ ” နင္ရြာမွာတုန္းက ေျပာထားတဲ့ စဥ္းစားအံုးမယ္ဆိုတာ စဥ္းစားၿပီးၿပီလား ” မတင္လွက စဥ္းစားသလို လုပ္ၿပီး ကုတင္ေစာင္း၌ ဝင္ထိုင္သည္။ ” က်မ ဘာကို စဥ္းစားမယ္လို႔ ေျပာတာလဲ.. က်မေျပာမိလို႔လား.. ဟုတ္လဲ ဟုတ္ပဲနဲ႔.. ” ၿပီတီတီမ်က္ႏွာေပးႏွင့္ ေျပာေနေသာ မတင္လွမ်က္ႏွာေလးမွာ ကိုခင္ေရႊစိတ္ထဲ အသဲယားစရာျဖစ္လို႔ေနသည္။ ကိုခင္ေရႊ အသက္႐ွဴသံျပင္းျပင္းႀကီးႏွင့္ ေတြေတြႀကီးရပ္ကာ သူမကို စုိက္ၾကည့္ေနသည္။ ဘာစကားမွျပန္မေျပာ။ ” ဟြန္း.. ၾကည့္လွေခ်လား.. ဘာမ်ား ထူးျခားေနလို႔လဲ.. ” အတန္ၾကာေအာင္ ေခါင္းေလးငံု႔၍ အၾကည့္ခံေနၿပီးမွ မတင္လွက ျပန္ေျပာျခင္းျဖစ္သည္။ ” တင္လွ.. နင္က တကယ္လွတာပဲဟာ ” ” ဟင္း.. က်မက ကေလးတေယာက္အေမရွင့္.. ကေလးမေမြးေသးတဲ့ ရွင့္မိန္းမေလာက္ လွပါ့မလား.. ” ” ေတာ္စမ္းပါဟာ.. ဒီေကာင္မအေၾကာင္းမေျပာစမ္းပါနဲ႔.. နင္ကသူ႔ထက္ အျပန္တရာလွတယ္ ” ေယာက္်ားေတြမ်ား ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္စရာေကာင္းတာပဲဟု မတင္လွ ေတြးလိုက္မိသည္။ ” ဟုတ္တယ္..ဟ နင္က တကယ္လွတာ ” ေျပာရင္း မတင္လွေဘးသို႔ ကိုခင္ေရႊ ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။ အသားခ်င္းထိသြားေပမယ့္ မတင္လွက ေရႊ႕မသြားေခ်။ ကိုခင္ေရႊက သူမ၏ ပုခံုးေလးကို လွမ္းဖက္လိုက္ေတာ့လဲ မတင္လွ မ႐ုန္းေပ။ ” ရွင္.. ရွင္ က်မကို ဘာလုပ္မလို႔လဲ.. ဟင္.. ” သူ႕ဖက္သို႔လွမ္း၍လိုက္ေသာ မတင္လွမ်က္ႏွာေလးက ကိုခင္ေရႊမ်က္ႏွာႏွင့္ တထြာခန္႔သာ ေဝးေတာ့သည္။ ” ဟုိ.. ငါ.. ငါ.. နင့္ကို..လုပ္ခ်င္တယ္..ဟာ ” ” အိုး.. ဒါမ်ား.. ရွင္ကလဲ.. ” အိုး.. ဒါမ်ား.. ရွင္ကလဲ.. ” ဟုဆိုကာ မတင္လွက သူမႏွင့္ ယွဥ္လွ်က္သား ထိုင္ေနေသာ ကိုခင္ေရႊ႕ရင္ခြင္ထဲသို႔ သူမ၏ ကိုယ္လံုးေလးကို ေဘးသို႔ယိုင္နဲ႔၍ တိုးဝင္လိုက္ေလသည္။ ကိုခင္ေရႊက သူမ၏ လည္ပင္းကို သိုင္း၍ဖက္လိုက္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးမ်ားကို ဆြဲ၍စုပ္နမ္းလိုက္သည္။ မတင္လွမွာ ရင္ဘတ္ေလးေကာ့တက္သြားသည္။ ၿပီးေနာက္ ႏွစ္ေယာက္သား တေျဖးေျဖးကုတင္ေပၚသို႔ လဲၿပိဳက်လာေလသည္။ အိပ္ယာႏွင့္ေက်ာထိမိသည္ႏွင့္ ကိုခင္ေရႊက ကုတင္ေဘးတြင္ တြဲေလာင္းက်ေနေသာ သူ၏ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို ကုတင္ေပၚဆြဲတင္ၿပီး မတင္လွ၏ ႏႈတ္ခမ္းအစံုကို လႊတ္ေပးကာ ထထိုင္လိုက္သည္။ မတင္လွမွာ ေမာေနဟန္ႏွင့္ မ်က္လံုးေလးမ်ားမွိတ္ကာ မွိန္းေနသည္။
ကိုခင္ေရႊက အိပ္ယာေပၚထထိုင္ၿပီးသည္ႏွင့္ သူမေျခေထာက္မ်ားကို ဒေကာက္ေကြးမွ မကာ ကုတင္ေပၚဆြဲတင္လိုက္ၿပီး သူမ၏ကိုယ္လံုးေလးကိုပါ ေပြ႕၍ ကုတင္ေပၚေနရာခ်ေပးလိုက္သည္။ ၿပီးလွ်င္ ကိုခင္ေရႊက သူမေဘးတြင္ ထိုင္လွ်က္ မတင္လွကို မ်က္ေတာင္မခတ္စိုက္ၾကည့္ရင္း သူ႕ကိုယ္ေပၚမွ ရွပ္အက်ၤ ီကို ခၽြတ္လိုက္သည္။ မတင္လွက မွိတ္ထားေသာ မ်က္လံုးႏွစ္လံုးကို ခပ္ေမွးေမွးေလးဖြင့္၍ ကိုခင္ေရႊကို ၾကည့္လိုက္သည္။ ” ဟင္.. ရွင္.. အက်ၤ ီခၽြတ္ၿပီး ဘာလုပ္အံုးမလို႔လဲ.. ကိုယ့္အခန္းကိုယ္ျပန္ေလ.. ” မတင္လွ မ်က္ႏွာက အတည္ေပါက္ႏွင့္ေျပာေနေသာ္လည္း သူမ၏ေလသံက သာယာညင္သာစြာျဖင့္ ေျပာေနသည္။ ” နင့္ကို လိုးေတာ့မလို႔..သိလား.. လိုးေတာ့မလို႔ ” ” အို..မသိဘူး.. မသိဘူး.. ” မတင္လွက သူမ၏ နားႏွစ္ဖက္ကို လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ပိတ္ၿပီး မ်က္လံုးေလးမ်ားစံုမွိတ္ကာ ေခါင္းေလးတခါခါေျပာေနလိုက္ပံုမွာ ကိုခင္ေရႊ႕စိတ္ေတြကို ပို မခ်င့္မရဲျဖစ္လာေစရန္ တမင္လုပ္ေနသည္ႏွင့္ တူေနသည္။ ပက္လက္ကေလးျဖစ္ေနေသာ သူမ ကိုယ္ေပၚသို႔ ကုိခင္ေရႊက ေဘးမွ ေမွာက္ခ်လိုက္ၿပီး သူမ၏ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြကို ဖိစုပ္နမ္းလိုက္႐ံုမွ်မက ေရႊရင္အစံုကိုလည္း အက်ၤ ီေပၚမွပင္ ပယ္ပယ္နယ္နယ္ႀကီး ကိုင္ပစ္လုိက္ေလသည္။
မတင္လွမွာ ကိုခင္ေရႊလုပ္သမွ်ကို အလိုက္သင့္ေလး ၿငိမ္ခံေနသည္။ ကိုခင္ေရႊမွာ မတင္လွႏႈတ္ခမ္းကို စုပ္နမ္းေနရာမွ အားမရျဖစ္လာကာ သူမလည္တိုင္ေလးကို ငံုခဲလိုက္ၿပီး လက္တဖက္ကလည္း ေအာက္ထဲေရႊ႕သြားကာ မတင္လွ ေပါင္ၾကားကို ထမီေပၚမွ အုပ္ကုိင္လိုက္သည္။ ” အို.. ဟင့္.. အကို.. ” ေဖာင္းေဖာင္းကားကား ေစာက္ဖုတ္ႀကီးကို လက္ဖဝါးျဖင့္ အုပ္ကုိင္လိုက္မိကာမွ မတင္လွက သူမ၏ ေပါင္ႏွစ္ဖက္ကိုညွပ္၍ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို လိမ္လိုက္သည္။ ထိုအခါ ကိုခင္ေရႊ႕လက္က ဆြဲထုတ္လို႔မရေတာ့ဘဲ ေစာက္ဖုတ္ေပၚ အုပ္ကိုင္လွ်က္သား သူမ၏ေပါင္ႏွစ္လံုးၾကား ညွပ္ေနေတာ့သည္။
လက္ကိုေရွ႕တိုးေနာက္ငင္လုပ္လို႔မရေသာ္လည္း ေစာက္ဖုတ္ႀကီးကိုဖိလိုက္၊ လက္သန္းလက္မတို႔ျဖင့္ ညွပ္ကာ အနည္းငယ္ညွစ္လို္က္ႏွင့္ လုပ္လို႔ရသေလာက္လုပ္ေပးသည္။ မတင္လွက သူမေပါင္ၾကားမွ ကိုခင္ေရႊ႕လက္ကို ဆြဲဖယ္သည္။ ” ကဲ.. ဖယ္အံုး.. ” ” တင္လွရယ္.. အကုိေတာ့ ႐ူးေတာ့မယ္ကြယ္ ” ” မီးသြားပိတ္..လို႔ ေျပာမလို႔.. က်မအဝတ္ေတြ..ခၽြတ္လိုက္ဦးမယ္.. ” တုန္ရီေနေသာ အသံကို အေတာ္ထိန္း၍ ေျပာေနရမွန္းသိသာလွသည္။ ကိုခင္ေရႊ ကုတင္ေပၚမွ ဆင္းကာ မီးခလုတ္ကို ပိတ္လိုက္သည္။ မတင္လွက ကုတင္ေပၚထိုင္ကာ သူမ အက်ၤ ီေတြ ခၽြတ္လိုက္ၿပီး ခါးမွထမီကိုဆြဲတင္၍ ရင္လ်ားကာ ကုတင္ေပၚျပန္လွဲေနလိုက္သည္။ မီးပိတ္လိုက္ေသာ္လည္း လံုးဝေတာ့ ေမွာင္မသြားေခ်။
အျပင္ဘက္ လူသြားလမ္းတြင္ ထြန္းထားေသာ မီးေခ်ာင္းအလင္းေရာင္က အခန္းအေပၚနားကာထားသည့္ ျခင္လံုဇကာမွတဆင့္ အခန္းထဲဝင္ေနသည္။ ဒီေတာ့ အခန္းထဲတြင္ ထင္းထင္းလင္းလင္းႀကီးမဟုတ္သည့္တိုင္ သဲသဲကြဲကြဲေတာ့ျမင္ေနရသည္။ ကိုခင္ေရႊ ကုတင္ေပၚတက္လာေတာ့ မတင္လွ ရင္ေတြ တဒိန္းဒိန္း ခုန္ေနသည္။ လင္ေယာက်္ားမဟုတ္သည့္ တျခားဘယ္သူနဲ႔မွ မျဖစ္ဖူးသည့္ မတင္လွမွာ အခု ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ တျခားေယာက္်ားတေယာက္ လိုးတာကို ခံရေတာ့မည္ဆိုသည့္ အသိျဖင့္ ရင္ေတြ ခုန္လာ႐ံုမက ကာမစိတ္ေတြကလည္း ပို ျပင္းျပလာသည္။
_______ၿပီးပါၿပီ_______